Sinds jaar en dag werk ik heel de zomer door. Toen ik nog manloos was ging ik vaak 2x per jaar op vakantie, in het voor en najaar. Ideaal! Geen drukke stranden, geen overvolle boulevards,  volop strandstoelen bij het zwembad en vooral: geen gillende kinderen. De hemel!

Enige nadeel: die lange, saaie werkzomer. Het grootste deel van mijn collegax92s was en is gebonden aan de schoolvakanties, gevolg: massale uittocht in juli. Dat is in de eerste week fijn,  heerlijk die rust. Maar na een week begint het te vervelen. De dagen zijn lang, heel lang als je niks te doen hebt. Dan is internet een uitkomst. Maar in den beginne was er nog geen internet.  Toen ik begon te werken was de computer net gexefntroduceerd op de werkvloer.  Intern mailen was al een evenement op zich, maar ik herinner me de oprechte verbazing en vreugde nog toen ik een mail x93naar buitenx94 stuurde en er warempel een antwoord kwam! Dat was dus het begin van eindeloze mails naar een collega die net zoals ik de hele zomer doorwerkte.  Diezelfde collega was mijn partner in crime toen we een aantal jaren later love@lycos ontdekten op internet. 

Love@lycos was een verderfelijke relatiesite. Gratis.  De veteraan in relatiesiteland weet nu genoeg. Gratis wil zeggen dat iedere idioot een account aan kan maken en dat dus ook massaal doet. Als je dan als nietsvermoedend naxefef meiske (ahum) een account aanmaakt gebeuren er rare dingen.  Elke vrouwelijke nieuweling , wordt besprongen door hordes mannen.  Gelukkig virtueel.  In eerste instantie streelde het mijn ego, al snel kreeg ik door dat het merendeel van die mannen trieste geiligaards waren met een one track mind: sex. Sommigen waren heel eerlijk, anderen verhulden hun werkelijke bedoelingen in mooie vleiende reacties op mijn pagina. Ik hoef zeker niet te zeggen dat de zomer voorbij schoot als een idioot? Ondanks de vele nutcases was de vermaakfactor 100%! Collega en ik hadden het er maar druk mee.  En ja, we hebben ons ook een slag in de rondte gedate.  Sommige dates waren gaaf, anderen minder gaaf. Zoals de beveiligingsman uit Amsterdam. Ik heb er al ns een blogje aan gewaagd: http://bettieke.web-log.nl/bettieke/2007/04/een_mooie_stem.html .  Zelfs de -schijnbaar- oprechte mannen hadden een dubbele agenda.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook niet altijd even aardig was. Zoals die date die ik had met een jongeman bij een pizzeria op de Dommelstraat. Ik had er eigenlijk al geen zin in, maar had me om laten lullen door dat gozertje.  Met lood in mijn hooggehakte pumps fietste ik naar de stad.  Ik reed de straat in en zag hem al staan.  Zoals ik al vermoedde was het een total nerd.  De saaiheid straalde me tegemoet en ik vreesde een avond zoeken naar gespreksonderwerpen. Zelfs het vooruitzicht van een heerlijke pizza maakte dat niet goed.  Evil bitch Betty reed langs, twijfelde, keek hem aan, hij keek terug en ik fietste door .. Gelukkig woonde vriend Lowie toen nog om de hoek, dus ik kon mijn verhaal meteen bij hem kwijt!

Het was leuk, maar aan alles kwam een eind. Love@Lycos bleek een ordinaire roddelsite waar de dramax92s zich in rap tempo afspeelden. Pietje date met Marietje en Marietje komt erachter dat Pietje ook nog date met Karin. De gevolgen laten zich raden. Iedereen duikt op het verraad en bemoeit zich ermee.  Of wat te denken van de getrouwde mevrouw die op haar pagina stond in nietsverhullende lingerie. Dan is je doel duidelijk lijkt me. Maar nee, ook deze mevrouw kon er niet tegen als mannen waarmee zij zich vermaakte, ook omgingen met andere vrouwen. Dan heb je dus een probleem.  Klaar dus met Love@Lycos.

Nu zit ik dus weer tegen een lange zomer aan te hikken, want pas op 4 september mag ik richting zon en totale rust.  Hoe ga ik die tijd in hemelsnaam vullen?

Suggesties zijn welkom!

Herinneringen kunnen mooi zijn. Maar ook bitterzoet.
Vanmiddag zag ik een foto van het oude St Josephziekenhuis. In eerste instantie herkende ik het niet, waarom weet ik niet, want herinneringen heb ik genoeg aan het gebouw. Ziekenhuizen moet je ontwijken , zolang mogelijk. Maar als je er komt, moet het goed voelen. En x93het Joepx94voelde goed. Er heerste een gemoedelijke sfeer. De verpleegsters waren heel erg lief en meelevend. Dat scheelt al de helft!
Ik kan me niet zo goed herinneren of ik er als kind regelmatig kwam, maar in mijn 25ste levensjaar ben ik er vaker geweest dan me lief is. Toen werd mijn moeder nl ziek. Nee dat is niet waar. Ze was al eerder ziek. En elke keer als ze naar de dokter moest was ik weer bang. Ik heb nl mijn jeugd doorgebracht in de heilige overtuiging dat mijn moeder niet oud zou worden. Dus als ze weer last had van haar maag, haar zwakke plek, dacht ik: oh jee, dat is het dan. Meestal was het niet zo ernstig, hoewel een maagzweer geen grapje is.
Deze keer was het anders. Ze liep al tijden rond met pijn en de dokter wist niet wat het was. Uiteindelijk zijn er fotox92s gemaakt en werd een vlekje op haar rib ontdekt. Het vlekje bleek een kwaadaardige tumor en die klotekanker had zich ook nog uitgezaaid naarx85ja, waar niet. De tijd na de uitslag kenmerkte zich vooral door verblijven in het St Joseph. Het leek wel of ze zich daar het veiligst voelde, want thuis wilde het niet meer. Het was warm, die zomer van x9290. We hebben veel in de ziekenhuistuin gezeten, ook buiten de bezoekuren. Ze waren daar niet zo moeilijk. Ook niet toen mijn moeder uiteindelijk terecht kwam op de stervenskamer. Iedereen was heel lief. Ook de arts die na een paar dagen langskwam om mijn moeder dood te verklaren. Die arme man heeft niet geweten wat hem overkwam, want ik heb hem de huid vol gescholden. Waar hij het gore lef vandaan haalde om ons te vertellen dat mijn moeder dood was. Dood. Mijn moeder. Goddamn.
Toen het ziekenhuis een aantal jaren later gesloopt werd kon het me geen reet schelen. Alsof met elke steen die afgevoerd werd ook de pijn verdween. Natuurlijk werkt dat niet zo. Bij lange na niet. De pijn slijt uiteindelijk, maar dat gebouw komt nooit meer terug. En dat is jammer.

Ja. ik weet het, de herfst kan zo gezellig zijn. Hoor de wind waait rond de bomen, de regen kletst tegen de ramen en de kaarsjes mogen weer aan, dat soort werk. Dat is inderdaad leuk, totdat je 's ochtends in het donker naar je werk moet en 's avonds weer terugkeert in het aardedonker. En tussendoor is het ook geen feest, want het weer is meestal graauw en naar. Het uitzicht uit je kantoorraam is dus niet om naar huis te schrijven. Al met al de perfecte ingredienten voor een fijne najaarsdepressie!

Het enige lichtpuntje wat ik kan ontdekken in deze donkere dagen, is kerst. Ruim een week vrij, gezelligheid in huis, lekker eten en drinken, ik hou ervan. Een persoonlijk hoogtepunt van het jaar is het decoreren van de kerstboom. De boom uitzoeken, de kerstspulletjes van de zolder halen en al die zooi in de boom hangen, het is een feest. Ik drink daar dan gezellig een mok warme chocomel met rum en slagroom bij. Alleen, want noch zus waar ik mee heb samengewoond, noch E delen mijn enthousiasme. Ik smelt altijd bij kerstfilms waar families onder het genot van eggnog de kerstboom versieren. Sentiment ten top natuurlijk, maar met kerst mag dat. Helaas, geen eggnog en geen stralende gezichten in huize E en B. De kerstboom versieren is voor mij altijd een solo-actie. Dit jaar wordt me deze lol me echter ontnomen door E. Hij vindt mijn kerstboomoptuigtalent namelijk minimaal. De lampjes vindt hij saai, de kleur vindt hij saai, maar de grootste manco vindt hij dat er geen slingers in mijn boom hangen. Dat heeft een goede reden, slingers zijn namelijk stom. Ik vind ze ontsierend en hysterisch, vooral de dikke slingers zijn het toppunt van slechte smaak. In mijn -redelijk uitgebreide- voorraad kerstartikelen is dus geen slinger te bekennen. Vorig jaar heeft E dit getolereerd, maar deze kerst heeft hij hoogstpersoonlijk uitgeroepen tot ZIJN feestdagen. Het versieren der kerstboom ligt dit jaar in zijn "vaardige" handen. Ik vrees gekleurde lampjes, ik vrees lelijke kerstballen en slechte kleurencombinaties, maar het ergste: ik vrees slingers. Ik kan alleen hopen dat de lampjes niet knipperen. Dat zal niet sfeerverhogend werken, integendeel. Een avond knipperende lampjes en ik pleur de boom zonder pardon naar buiten. Dat weet E nog niet en dat ga ik hem ook niet vertellen natuurlijk. Ingnorance is bliss!

Als de feestdagen achter de rug zijn, is de winter net pas begonnen en gaan we nog drie maanden ellende tegemoet. En als de winter net zo lang duurt als de vorige, met een overdaad aan sneeuw en vorst, ga ik geen leuke tijd tegemoet. Nee, het donkere jaargetijde is aan mij niet besteed. Ik kan nu alweer verlangen naar het eerste krokusje wat z'n kopje boven de grond uitsteekt. Ah, de lente! Geboorte van nieuw leven, het zonnetje wat steeds warmer wordt, heerlijk!

Ach, dromen mag toch?

Ik ben erg blij met mijn nieuwe voortuin. E heeft enorm zijn best gedaan op de betegeling en ik heb enorm mijn best gedaan om heel veel geld achter te laten in diverse tuincentra in de regio.  Dat is best goed gelukt, de plantjes staan er mooi bij. Ik kijk regelmatig met trots door het raam om alles te bewonderen.

Zaterdag kwam ik thuis en E kwam me tegemoet met de opmerking: x93ik heb goed en slecht nieuws over je tuintjex94. E kan uren doorbrengen met het staren naar de plantjes. Komt er al iets naar boven? Zijn er al bloemknopjes te bespeuren? Al het gestaar had schijnbaar wat opgeleverd, want het goede nieuws was dat hij in de voortuin groene sprietjes had gesignaleerd. x93Dat zijn de Irissen!x94, zei hij blij. Ik was  ook blij. Nieuw leven is altijd mooi. Toen dropte hij de bom: x93wil je het slechte nieuws ook horen?x94. Nu ben ik niet zo van het slechte nieuws, het liefst negeer ik dat. Maar ik had zo het idee dat ik deze keer met negeren niet weg kon komen, hij wilde het perse kwijt. x93Kom maar op danx94 zei ik. x93Er heeft een hond zitten schijten in je tuinx94 zei hij met veel gevoel voor drama. x93Oh, en je hebt heel veel onkruidx94. Dat onkruid negeerde ik. Ik volgde zijn vinger en zag tegen de rand van mijn mooie tuintje een hondedrol liggen. Gatverderrie! Ik vond het afschuwelijk, vies en was vooral kwaad. Welke hond had het lef gehad zijn ding te doen in mijn nieuwe tuin? Sterker: welk baasje had het lef gehad om dat toe te laten? En waarom had hij/zij het niet opgeruimd??  Met deze vragen stapte ik in de auto richting ouders. Daar werd het verhaal van de drol natuurlijk ook verteld, in geuren en ehx85affijn. Stiefma deelde mijn afschuw en vertelde hoe zij zij zichzelf lang, heel lang geleden had uitgeroepen tot poeppolitie. Geen hond die het waagde om een drol op het grasveld voor de flat achter te laten. Op het grasveld daar speelden altijd de buurtkinderen, uitwerpselen waren dus absoluut not done. Dus op het moment dat een hond plus baas zich richting grasveld begaven en de hond de hurkpositie aan begon te nemen verscheen moeders in de gedaante van een ware wraakgodin. Het vuur spatte uit haar ogen, de weelderige haren wapperenden in de wind, je kent het wel. Het baasje van de hond werd met niet misverstane woorden duidelijk gemaakt, dat dit de eerste, maar ook de laatste keer was geweest dat de hond daar had gezeten. Toen kon dat allemaal nog hxe8.

x93Je moet op de uitkijk gaan liggenx94 zei ze. x93Dat kan toch zomaar niet!x94. Natuurlijk, dat het niet kan dat begreep ik. Op de uitkijk gaan liggen was praktisch gezien niet handig gezien mijn 40-urige werkweek. Bovendien leek me de wraakgodin tactiek in deze huidige tijd ook niet echt handig. Mensen laten zich tegenwoordig niet meer zo makkelijk corrigeren. Ik moest hopen dat dit de eerste en laatste keer  was geweest.

Ik had vanochtend een raar gevoel toen ik de voordeur uitstapte. Ik zou die drol weer zien. Het zat me toch wel dwars. Groot was mijn verbazing en afschuw toen ik bovenop de oude drol een nieuw exemplaar zag. Compleet met graafsporen eromheen. Het beest had geprobeerd zijn sporen uit wissen, maar dit was schromelijk mislukt. Ik vermoed een complot tegen mijn nieuwe aanplant. But not with me people!
Drie keer raden wat ik vanavond ga doen? Poeppolitietje speulen!

Ik ben van nature gewoon aartslui. Dat is het.

Heel de dag op de bank zitten, tv kijken en twitteren is voor mij geen probleem, sterker: ik vind het zalig! Wandelen is niet aan mij besteed, sterker: ik heb er een hekel aan. Jaren ben ik overal naartoe gefietst, maar sinds er een auto voor de deur staat, heb ik mijn fiets bijna niet meer aangeraakt. Het ding is nog net niet vastgeroest, maar veel scheelt het niet. Ex92s favoriete vraag van de laatste paar weken: x93Wanneer ga je weer op de fiets naar het werk?x94. Het begint bijna op zeuren te lijken. Bijzonder irritant. Ik vind persoonlijk dat ik pas op de fiets hoef als de lente definitief aanbreekt. De temperatuur moet boven de tien graden uitkomen, liefst boven de 15 graden. Ik kijk erg uit naar de lente, maar het feit dat dan ook de fiets weer uit vet gehaald moet worden is weinig aantrekkelijk.

Moet ik nog zeggen dat sporten niet een van mijn favoriete bezigheden is? De smoezen die ik verzin om niet te gaan vallen allemaal in de categorie onzin. Want kan het makkelijker: de sportschool bevindt zich op het terrein waar ik werk. Het enige wat ik moet doen is x91s ochtends mijn sportkleding meenemen en mezelf na werktijd richting martelwerktuigen dwingen.

Deze voorwaarden zijn cruciaal, maar ook erg moeilijk schijnt. Weken had ik mezelf voorbereid op de eerste training. Dit soort dingen, daar moet ik namelijk naartoe werken, geestelijk gezien. Het idee moet even sudderen, daar moet uitgebreid over nagedacht worden. Spontaan sporten? Ben je gek! Dat komt niet eens in me op.

Heel lang lukte het me om goeie smoezen te verzinnen. Pre-carnavalsstress in de vorm van kleding die nog gemaakt moet worden bv. Of after-carnavalsstress welke zich openbaarde als griep. De laatste smoes vond ik persoonlijk de beste. En deze was nog waar ook. Op een gegeven moment brak echter de dag aan dat ik er niet meer omheen kon. Ik voelde mezelf enigszins groeien in omvang en besefte: dit kon zo niet langer. Maandag zou de dag worden waarop het ging gebeuren. De avond van tevoren had ik mijn tas gepakt en demonstratief klaar gezet. Die ochtend zei E verrast: x93ga je sporten?x94. x93Jax94, zei ik x93ik ga het doenx94. Ik zag dat hij niet overtuigd was. Hij kent me een beetje. Maar ik was vastberaden: it giet oan! E had echter gelijk, want ik wilde net het gebouw instappen waar ik werk toen ik iets miste: mijn sporttas. Teleurstelling en blijheid wisselden elkaar af in mijn hoofd. Blijheid won uiteindelijk.

Maar ik gaf niet op. Toen ik x92s avonds thuis kwam pakte ik de tas en zette hem demonstratief bij de voordeur. En wel zo dat ik erover zou vallen als ik hem niet mocht zien. Vergeten was dus geen optie. Uiteindelijk ben ik dinsdag dus inderdaad in de sportschool beland. Toen ik binnenstapte en de leraar mij zag tekenende zich opperste verbazing op zijn gezicht af. Dus het was inderdaad al zolang geleden! Hm. Een beetje onzeker ging ik op de fiets zitten. Gelukkig zat er een tvschermpje op het apparaat. Kon ik mezelf nog een beetje wijs maken dat ik niet op een fiets zat, maar op de bank met een laptop op mijn schoot en de tv aan. Het enige verschil was dat je van bankzitten niet zo gruwelijk moe werd. Na drie kwartier fietsen was ik het gevoel zowat kwijt in mijn benen. Maar goed, ik was wel weer helemaal bij. Stephanie was weer ouderwets gemeen in de Bold en bij wie is de chef werd een heerlijk driegangen menu bereid. Na een uur afzien sleepte ik mezelf terug naar de kleedkamers en was zowaar tevreden!

Nu is het dus de kunst om de ingezette trend voort te zetten. Dat zal zowaar niet meevallen. Maar het gaat me lukken!

Denk ik.

Klussen is niet echt mijn ding zeg maar. Natuurlijk, het is je eigen huisje en dan ben je wat enthousiaster enzo. Maar ik ben er gewoon niet echt goed in. Onhandig is zowieso my middle name, dus er kan nog wel eens wat fout gaan.

Zo was mijn taak gisteren laminaat kopen. Dat kon ik wel alleen, dacht ik. Bij de Gamma moest ik  4 pakken kopen, want daar was het laminaat wat al in de andere slaapkamers lag in de aanbieding. De Karwei kon zich ook verheugen in een bezoek van mijn persoon, want daar moest ik 6 pakken wit laminaat kopen.

Maar ik begon bij de Gamma. Vier pakken laminaat, dat past wel in een winkelwagentje schatte ik. Dus eenmaal binnen, koerste ik met het wagentje recht op de goede afdeling af. Zoeken was niet meer nodig, ik was hier de laatste tijd al zo vaak geweest voor verkenningstochten, ik kon het allemaal blind vinden. Bij de pallet aanbiedingslaminaat was ik even van mijn apropos. Waarom lagen er nu weer twee soorten! Moest ik weer kiezen, damn! Vijf minuten later was ik klaar met twijfelen en tilde het eerste pak op. Shit, zox92n pak was zwaarder dan ik dacht! Maar het lukte me het pak in het wagentje te tillen. Ik begon al te vermoeden dat het winkelwagentje misschien niet echt geschikt was, maar eigenwijs als ik ben tilde ik de andere pakken er ook in. Het ding begon al tegen te stribbelen, maar ik dacht dat ik het wel kon halen tot de kassa. Ik probeerde het wagentje te draaien, wat maar net lukte. Toen ik de grip echter iets liet vieren kantelde het wagentje en lag het hele gedoe ineens op zx92n kant. Een vloek ontsnapte. En niet zo zachtjes ook. De man die boven me op een stelling bezig was schrok ervan. Om vervolgens naar beneden te komen om me te helpen. Ik was ondertussen al druk bezig om te proberen zo stillekes mogelijk die pakken opzij te schuiven zodat ik het wagentje weer op vier wielen kon zetten. Sjonge jonge, dit was toch wel weer om je kapot te schamen! Wie probeert nu in hemelsnaam laminaat in een (te klein) winkelwagentje te vervoeren! De behulpzame mijnheer begon de pakken weer in wagentje te tillen. Na kort overleg besloten we dat vier pakken teveel gevraagd was van het wankele ding. Het moest dus in fases naar de auto gebracht worden. Ik pakte nog vier plinten a 2.40 mtr en ging richting kassa. Dat was nog niet zo makkelijk, maar ik haalde het. Nadat ik had afgerekend liep ik naar de uitgang. Zonder plinten, die lagen nl nog verspreid over de vloerx85 Mijn hemel, the drama continued! De persoon achter me viel er zowat overheen. Het kassameisje schoof ze aan de kant, ik riep bedankt en liep richting auto.

Sinds een week heb ik een klein autootje, mijn eigen Suzukieke. Suzukieke is geweldig. Zwager A is onder de indruk van deze autox92s, zij hebben er nl ook een, voor erbij. ALLES kan erin riep hij laatst. Koelkasten, geen probleem, zelfs vijverbakken! De vier pakken laminaat zou dus geen probleem moeten zijn. Dat was het ook niet. Dwz, de eerste twee gingen er in, zij het met enige moeite (zwaar hxe8). Nu moest ik de andere twee pakken, die nog op de vloer lagen, halen. Eerder toen ik bij de kassa stond, kwam er een verkoper lichtelijk geirriteerd op me af. Of ik die pakken nog moest, want anders zou hij ze terugleggen. x93Ja,jax94, riep ik, x93die kom ik dalijk halen, ze waren nl gevallenx85x94. Ik kon mijn zin al niet meer afmaken, hij was al weg. Nouja, help me gewoon, dan is die troep ook weer opgeruimd dacht ik. Had ik het maar gewoon gezegd! Die jeugd van tegenwoordig, je hebt er geen reet aan. Niet te geloven dat ik dat ooit zelf zou zeggen, maar there you have it! Maar goed, ik weer richting de achtergelaten pakken. De behulpzame mijnheer stond al te wachten en hielp me met tillen. Ik was benieuwd, hoe zou Suzukieke het houden met nog twee pakken erbij? Nou best goed! Het paste er allemaal in, incl de lange plinten. Toen ik wegreed merkte ik dat ze wel wat last had van de zware vracht, maar al met al ging het best. Om echter een nieuw debacle te voorkomen besloot ik om toch maar eerst naar huis te rijden om alles af te geven en Eric weer mee terug te nemen. No way dat ik me een tweede keer belachelijk ging maken bij de Karwei!

De tweede rit ging goed en ruim 150 euro lichter kwamen we weer veilig thuis. Alles ligt nu op een slaapkamer te wachten op het moment dat het gelegd wordt. Hopelijk is dat snel, zonder al te veel tegenslagen.

Hoewel, met mij in huis kan dat wel eens anders lopenx85

Ik heb het al eens eerder geblogd, maar het is komkommertijd en dan val ik in herhaling.

Ja, new!, het woordje heeft een haast magische uitwerking op zus en mij. Ik geef het eerlijk toe: wij zijn x93new!x94 junks. Voor ons is geen dure reclamecampagne nodig. Zet gewoon het woordje nieuw op je product en wij zijn verkocht! Dat wil zeggen: levensmiddelen. We zijn minder gevoelig voor electronica: ipods, iphones, laptops, flat-tvx92s etc. Dit soort speeltjes plegen een zodanige aanslag op ons maandbudget dat we pas lang na de hype een keer overboord gaan en alsnog zox92n gadget aanschaffen.

Nee, we gaan gewoon voor eten. Daarvan zijn de kosten nog enigszins te overzien en tja, eten is toch heul belangrijk in ons leven..

Op het moment dat we een product spotten op tv of in een tijdschrift moeten we het hebben, koste wat kost. Eerste stop: de Ap bij ons in de buurt. De onsteltenis is groot als deze super het begeerde product niet in huis heeft. Vanaf dat moment moet de behoefte naar het nieuwe product gedeeld worden met anderen, in de hoop dat deze of gene weet waar het te koop is. De Ap-XL is meestal een optie, maar dat ligt uit de route en voor ons plezier gaan we daar niet sjoppen. Het mooiste is om het new! product op zaterdag te hebben veroverd zodat we de trofee mee naar huis kunnen slepen. Huis als in het ouderlijk huis. Want daar zit nog iemand die dol is op het woordje nieuw!

Sinds Lays adverteerde met hun tijdelijke chipssmaak honey/mustard wisten zus en ik het: die moesten we proberen! Dit new! product moesten we in handen zien te krijgen. Bij onze Ap grepen we er helaas naast.

Overigens, nu ik het toch over onze Ap heb: een hele tijd geleden stonden daar plotseling flessen American Rosxe9 van het huismerk. Ook nieuw natuurlijk. 3 flessen halen, 2 betalen of zoiets. Tja, nieuw, dus blind gooide ik de flessen in het winkelwagentje. En ze waren heerlijk!! Sindsdien heb ik die rosxe9 niet meer gespot. Ze zijn verdwenen! Elke week kijk ik weer vol verwachting in het schap, maar niets. Dat kan dus niet hxe8. Niet eerst iemand helemaal blij maken met lekkere rosxe9 en het vervolgens niet meer verkopen! Maar goed, heb ik wel weer elke week weer iets om over te mauwen!

Terug naar de chips. Niet aanwezig dus. Dat was een teleurstelling. Onze hoop was gevestigd op de C1000. In de winkel kwamen we dichter en dichter bij de chips. Vol verwachting klopte ons hart, zou de C1000 ons ook teleurstellen? Als kleine kinderen stonden we voor het vak. Allerlei soorten en smaken chips strekten zich voor ons uit. Zus meende het al gezien te hebben. Een teleurgestelde blik begon zich al af te tekenen op haar gezicht. Tot ik ineens iets bekends zag! Ik dook naar beneden en….victorie!! Honing/mosterd chips! Met de zak in mijn handen geklemd deden wij gezamelijk de happy dance. x93Ze hebben um, ze hebben um!x94, riep ik, nog net niet krijsend. x93Pak er nog een!x94, riep zus. x93Het is een limited edition, voordat je het weet zijn ze weer weg!x94. Dat liet ik me geen tweede keer zeggen, zak twee lag binnen no time in het wagentje. De kater die we tot dat moment nog hadden was bijna verdwenen als sneeuw voor de zon bij zoveel geluk.

Nadat we afgerekend hadden moest zus nog even naar de drogist. Ik bleef buiten. De zak chips lonkte. Zou ik? Maar ik kon me inhouden. Zus kwam buiten, zag de nog ongeopende zak chips en was hoogst verbaasd. x93Heb je hem nog niet geopend?x94, zei ze, terwijl ze de zak openrukte. Het liefst probeer ik een nieuw product op een rustig moment, op de bank. Maar soms is de proefdrang zo groot, dat het meteen moet gebeuren. Zo ook met deze chips.

Terwijl ik de chips naar mijn mond bracht keek ik zus verwachtingsvol aan. x93Heerlijk!x94, zei ze met haar mond nog vol. Ik proefde en inderdaad, heerlijk! Een aanrader mensen!

Al met al was dit een fijn weekend vol hoogtepunten. Vrijdag met veul rose het weekend ingeluid met collega E en zus, zaterdag het chipsgeluk en gisteren PSV wat won zodat de zondagmiddagborrel extra feestelijk was.

Nu de laatste week voor mijn vakantie en dan: op naar zonzeestrand! Hoera!

Ik wilde niet kijken, eerlijk waar niet. Ik had genoeg van dat drama, ik was er klaar mee. Maar ik stond te strijken voor de tv en ik was zwak. Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn correctheid. En dus zapte ik naar SBS.. Na een paar minuten kwam ik niet meer aan strijken toe. De dekbedden moesten maar even wachten. Dit kon gewoon niet waar zijn, het was vast een slechte grap. Had Koefnoen er een zomeraflevering tegenaan gegooid?

Gebiologeerd keek ik naar de moeder van Jan Smit die het nodig vond om de vuile was van haar zoon op straat te werpen. Moeders was boos en dat mocht heel Nederland weten! Want Janneman was het slachtoffer geworden van een heule slechte vrouw. Die slechte vrouw had het huis van zoonlief totaal leeggeroofd, van de zolder tot de kelder. Ze had zelfs de kerstballen meegenomen! Maar de bonnetjes had ze achtergelaten zei moeders terwijl ze het boterhamzakje gevuld met bonnetjes voor de camera hield. x93Dat wordt een trieste kerstx94, zei de journalist op triomfantelijke toon. Ik kneep mijn tenen bij elkaar. Deze x93meelevendex94 man zat ongetwijfeld met een harde piemelmans van vreugde tegenover haar, want wat had hij een skoep! Boulevard eat your heart out!

Het ging maar door. Het ging over zijden bloemen ter waarde van duizenden eurox92s. Over antieke tafeltjes en konijnenbontjes. Alles had ze meegenomen!

Jan had tegen moeders gezegd dat hij er klaar mee was, maar moeders was het er niet mee eens. Het verhaal moest en zou verteld worden. Als een ware Sherlock Holmes was ze de afgelopen weken druk geweest met het vergaren van bewijsmateriaal om haar zaak rond te krijgen. Want wat had Yo allemaal meegenomen uit het huis van haar zoon? Haar onderzoek had ze inmiddels succesvol afgerond. De heks had voor meer dan honderduizend euro ontvreemd. Jan had geen handdoek meer om zich aan af te drogen. Arme jongen.

Maar we hoeven ons niet druk te maken, want we kregen tussen neus en lippen ook nog te horen dat Jan zijn geld wel heel makkelijk verdient. Het verlies is waarschijnlijk na enkele optreden alweer opgevangen.

Ik vond het embarrassing, maar ik bleef kijken, ik kon het niet helpen.

Ergens in mij zit toch een duiveltje, en dat duiveltje houdt ervan.

Er zijn van die x93waar was ik toenx94 momenten in het leven. Waar was ik toen prinses Diana overleed. Waar was ik toen ik hoorde over de Bijlmer ramp. Nu is er nog een bijgekomen: waar was ik toen ik hoorde dat Michael Jackson dood was. Nou, in bed. Mijn wekkerradio ging af en ik hoorde Giel Beelen die vertelde dat Michael dood was. Ik was meteen wakker. Het is vreemd als een bekend iemand overlijdt. Je kent de persoon niet, maar toch doet het je iets. Het is niet ingrijpend en totaal niet hetzelfde als het overlijden van een geliefd persoon. Dat beinvloedt je leven namelijk op elk niveau, het is zelfs zo erg dat je na jaren nog steeds de pijn voelt.

Maar toch. Michael is dood! Ik keek naar CNN vanochtend en de zin die telkens terug kwam was: I grew up with him. En zo is het. Vol verwachting voor de tv zitten, wachtend op de premiere van de videoclip van Thriller. Proberen de moonwalk na te doen. Ik zie vriend Hammie zijn danspasjes nog doen. Ook Hammie is er niet meer…

Ik was 17 ten tijde van het album Thriller. Alles was Michael Jackson in die tijd, alles. Je zag hem op tv, hoorde hem op de radio. Iedereen danste zijn dansjes, droeg zijn kleren, hell sommigen droegen zelfs zox92n zilveren handschoen!

Jammer dat artiesten van dat kaliber ook een beetje gek zijn. Misschien moeten ze dat ook zijn, wie zal het zeggen. Michael was ook een beetje gek. Of misschien zelfs een beetje boel gek. Al de operaties, de huwelijken, de kinderen…

Ik vond het vooral een tragisch persoon. Als jong, onzeker manneke al in de spotlights, geen stap kunnen verzetten zonder dat er camerax92s op je gericht zijn. Deze man x96 of jongen eigenijk x96 heeft nooit een normaal leven gehad.

Maar artiesten van dat kaliber dienen jong te sterven. Dat houdt de mythe in stand. Je wilt die grootheden niet oud zien worden.

Damn…Michael is dood. En daarmee ook een stukje van mijn jeugd.